در آستانه هفته تشکل‌ها؛ اعضای هیئت‌مدیره جامعه صنعت کفش ایران از جایگاه تشکل‌های صنعتی گفتند

 تشکل باید از «نمایندگی صنف» به «راهبری توسعه» برسد

حاج جواد شعبان‌زاده، رئیس کمیسیون توسعه صادرات جامعه صنعت کفش ایران و رئیس ستاد بزرگترین نمایشگاه تخصصی صنعت کفش کشور، در گفت‌وگویی به مناسبت ۲۲ مرداد، روز ملی تشکل‌ها و مشارکت‌های اجتماعی، گفت تشکل زمانی معنا پیدا می‌کند که از «جمع‌شدن افراد» عبور کند و به «جمع شدن منافع، تجربه، دانش و قدرت تصمیم‌سازی» برسد، چرا که هیچ تولیدکننده‌ای به‌تنهایی نمی‌تواند مشکلات یک صنعت را حل کند. به گفته او، جامعه صنعت کفش ایران می‌تواند «چتر تخصصی» زنجیره ارزش چرم، کیف، کفش و صنایع وابسته باشد و با نگاهی زنجیره‌ای، حلقه‌های این صنعت را به یکدیگر نزدیک و قدرت چانه‌زنی بخش خصوصی را تقویت کند. وی تشکل‌های ملی و منطقه‌ای —مانند انجمن کفش قم—را رقیب یکدیگر ندانست و گفت تشکل ملی باید مسائل کلان صنعت را دنبال کند و انجمن‌های استانی، با شناخت دقیق‌تر از ظرفیت‌ها و موانع منطقه، نقش یک نهاد توسعه‌ای را نیز ایفا کنند.

شعبان‌زاده با انتقاد از تمرکز برخی تشکل‌ها بر نامه‌نگاری و طرح مشکلات به‌جای حل آن‌ها، گفت تشکل قدرتمند باید مسئله را به «پروژه» تبدیل کند و از «مطالبه‌گری» به «راهکارسازی» حرکت کند. وی صادرات را نیز بدون کار جمعی دشوار دانست و گفت تشکل می‌تواند زیرساخت حضور سازمان‌یافته را—از مطالعات بازار و اعزام هیئت‌های تجاری تا حضور در نمایشگاه‌های بین‌المللی و ارتباط با تشکل‌های خارجی—فراهم کند. او همچنین برگزاری نمایشگاه تخصصی صنعت کفش را نه یک رویداد صرفاً تجاری، بلکه «زیرساخت توسعه صنعت» دانست که تولیدکننده را به بازار، صنعتگر را به فناوری و مسئولان تصمیم‌گیر را به واقعیت‌های تولید متصل می‌کند.

به گفته شعبان‌زاده، مهم‌ترین مطالبه امروز تشکل‌های صنعت کفش از دولت «ثبات و پیش‌بینی‌پذیری» است، چرا که تصمیمات ناگهانی درباره ارز، واردات، صادرات، مالیات و تأمین مواد اولیه امکان برنامه‌ریزی را از تولیدکننده می‌گیرد. وی در توصیه به تشکل‌ها گفت آن‌ها باید جوان‌تر، تخصصی‌تر، داده‌محورتر و مطالبه‌گرتر شوند و به‌جای موازی‌کاری، میان اتحادیه، انجمن استانی، جامعه تخصصی و اتاق بازرگانی هم‌افزایی ایجاد کنند. شعبان‌زاده در جمع‌بندی این گفت‌وگو گفت تشکل نباید فقط صدای صنعت باشد، بلکه باید «بازوی فکری و اجرایی صنعت برای توسعه» باشد و آینده متعلق به تشکل‌هایی است که بتوانند از «نمایندگی صنف» به «راهبری توسعه» برسند.