جواد شعبانزاده، رئیس کمیسیون صادرات جامعه صنعت کفش ایران عنوان کرد:
دولت از جهش تولید صنعت کفش ایران خیلی عقب است و این تأخیر در عمل نه تنها باعث رکود این صنعت شده، بلکه فرصتی طلایی برای رشد اقتصادی کشور را از دست میدهد. در حالی که صنعت کفش ایران پتانسیل بالایی برای رشد و صادرات دارد، دولت نه تنها در ارائه هیچگونه سیاست عملی و مؤثر برای تسهیل تولید و صادرات گامی برنداشته است بلکه مرتبا در حال مانع تراشی برای این صنعت است. وعدههای بیپایان و شعارهای تکراری تنها به خالی شدن انرژی تولیدکنندگان منجر شده است، بدون اینکه اقدام واقعی و نتیجهبخشی در کار باشد.
سیاستهای ارزی دولت که بر صادرات فشار میآورد، یکی از موانع اصلی است. نرخهای غیرمنطقی و تعهدات ارزی بیپایان، تولیدکنندگان را وادار به فروش ارز خود با قیمتی پایینتر از بازار میکند و بهجای حمایت از رقابتپذیری، به نابودی آن دامن میزند. در حالی که کشورهای رقیب با مشوقهای واقعی به تولیدکنندگان خود کمک میکنند، ایران هنوز درگیر تصمیمات اشتباه و ناهماهنگیهای اداری است که فقط به بیاعتمادی و رکود بیشتر میانجامد.
درایران، برخلاف بسیاری از کشورهای پیشرفته، صادرکننده نه تنها به عنوان یک قهرمان ملی شناخته نمیشود، بلکه به طور معمول با “اتهام پیش فرض” روبرو است. صادرکنندگان ایرانی باید هر روز ثابت کنند که خلافکار نیستند و باید پاسخگوی الزامات پیچیده ای چون بازگشت ارز، مجوزهای متعدد و فرآیند های غیر کارشناسی باشند.
درحالی که در کشور های موفق، صادرکنندگان به عنوان موتورهای رشد اقتصادی شناخته میشوند و از سیاستها و حمایت های دولتی بهره مندند، در کشور ما این فعالان اقتصادی مجبورند با مشکلات اداری، قوانین خشک و غیرمنعطف، و حجم زیاد کاغذبازی، دست و پنجه نرم کنند که حتی ممکن است باعث توقف تجارتهای بین المللی آنها شود.
علاوه بر این، بروکراسی پیچیده و خود تحریمی ها، بهعنوان مانع اصلی دیگری در برابر جهش تولید، موجب شده است که صادرکنندگان ایرانی نتوانند بهموقع و بهراحتی محصولات خود را به بازارهای جهانی عرضه کنند. این روندهای ناکارآمد فقط وقت و انرژی تولیدکنندگان را تلف کرده و بهجای پیشرفت، صنعت کفش ایران را در باتلاق مشکلات بیپایان گرفتار کرده است. این در حالی است که تولید کنندگان کفش ایران در 3سال گذشته برای اثبات توان کالای ایرانی در بازار های جهانی نمره قبولی را گرفته و هم اکنون زمان بهره برداری آن است و اگر دولت به فکر حمایت از تولید و صادرات نیست، حداقل باید از راه خود کنار برود و مانع پیشرفت نشود.